Wat Wouter Wil

Op woensdag 1 november presenteerde ik op de Dappermarkt in Amsterdam-Oost mijn nieuwe boek ‘Wat Wouter Wil’. Een compact werkje, te lezen in een half uur. Hierin vindt u de verschillen tussen Balkenende en mijzelf. Uiteindelijk staan Balkenende en ik ieder voor een ander Nederland. Ik wil een trotse natie leiden, geen bange. Ik wil de onzekerheid vervangen door een nieuw vertrouwen in vooruitgang.

Talent, solidariteit, integratie
U leest meer over de drie prioriteiten van het kabinet-Bos. Ten eerste: er wordt geen talent onbenut gelaten. Ten tweede: de solidariteit wordt hersteld. En als laatste en belangrijkste punt: de integratie wordt nu echt bevorderd. Probleemwijken worden kansenzones, de oude stadswijken worden weer aantrekkelijk gemaakt.

Sterk, want sociaal
Een sociaal beleid kan ons helpen om verder te groeien. De PvdA wil de talenten van alle Nederlanders gebruiken. Door het bestrijden van schooluitval, jeugdwerkloosheid en discriminatie op de arbeidsmarkt. Een goed sociaal beleid is dus juist nuttig voor de economie. Solidariteit is geen middel om zielige mensen minder zielig te maken, maar het maakt de samenleving sterker en prettiger. Iets waar we allemaal baat bij hebben. We zijn sterk, want we zijn sociaal.
Omdat de groei nu aantrekt, hebben we een kans om ook zorgvuldig om te gaan met de kwetsbaren in de samenleving. En het is op dat punt dat ik Balkenende gebrek aan moreel leiderschap verwijt. De kabinetten-Balkenende hebben sociaal beleid boven alles gezien als kostenpost.

Integratie: vinger op de zere plek
Het integratievraagstuk is nog steeds dé sociale kwestie van deze tijd. De PvdA bespreekt de problematiek serieus en eerlijk. Het politiek-correcte onvermogen is definitief van de baan. Ik ben er inmiddels ook van overtuigd dat in een multiculturele samenleving meer strengheid nodig is dan in een monoculturele samenleving. Met veel verschillende culturen zijn de ongeschreven codes niet altijd even duidelijk. Die zul je dus opnieuw moeten gaan handhaven. Mensen als de Amsterdamse wethouder Aboutaleb en stadsdeelvoorzitter Marcouch durven nu hard en helder de vinger op de zere plek te leggen. Misschien is het juist omdat zo veel allochtonen op ons stemmen dat wij nu in staat zijn om deze problematiek scherp te benoemen en streng maar rechtvaardig op te lossen.
Maar het trieste feit is dat juist de groep moslims die hierbij onze bondgenoot zou moeten zijn, zich in toenemende mate vervreemdt van onze samenleving. Ik neem het Balkenende kwalijk onzichtbaar en vrijblijvend te hebben geopereerd. En ik neem het hem kwalijk Verdonk niet te hebben aangesproken op haar contraproductieve toon.

Bureaucratie en verantwoordelijkheid
Om de sociale kwestie van de integratie aan te kunnen pakken heeft Nederland een sterke economie nodig. En ook: minder bureaucratie. Dat probleem raakt niet alleen ondernemers, maar ook leraren en verpleegkundigen. Balkenende zegt voor een Nederland te staan waarin het vooral draait om eigen verantwoordelijkheid. Maar eigen verantwoordelijkheid wordt al snel ‘verantwoordelijkheid voor je eigen’.
Ik vind dat de PvdA de partij van de echte vrijheid is. Vrijheid voor iedereen. Ik stel daarom voor om scholen en zorginstellingen die het beter doen, als beloning daarvoor meer vrijheid te geven, minder regels dus. Dat betekent dat je verantwoordelijkheid aan mensen teruggeeft.
 

Kritisch lid
Over Europa: Ik ben ‘kritisch lid’. De vrije markt is in Europa niet in balans met de dingen die je gewoon in je eigen land wilt kunnen regelen. Maar het grootste gevaar is dat Italië, Frankrijk en ook Duitsland hun economie niet op orde krijgen, en heel Europa problemen bezorgen. Als premier zal ik me ervoor inzetten – desnoods met de vuist op tafel in Brussel – dat het zover niet komt. Ook wil ik snel een onderzoek naar de Nederlandse steun aan de inval in Irak. Straks is het Noord-Korea, of Iran. Geloven we dan weer wat de Amerikanen zeggen?

Haalbare en werkende ideeën
Een laatste aanbeveling in mijn boek: De formatie moet radicaal anders. Het formatieakkoord tussen de partijen zou slechts 1 à 2 velletjes hoeven te beslaan. Vervolgens zoek je de ministers bij elkaar. Die schrijven zelf in het eerste halve jaar het regeerakkoord, in overleg met de mensen die het werk doen, zoals leraren, agenten en ondernemers. Op die manier worden er haalbare ideeën geformuleerd met een breed draagvlak.

Lees hier een fragment uit mijn boek ‘Wat Wouter Wil’.

U kunt het boek voor €5,- in de meeste boekhandels aanschaffen. Uitgegeven bij Bert Bakker.

Het boek ‘Wat Wouter Wil’ is de neerslag van gesprekken die ik voerde met Max de Bok. Max is oud-parlementair verslaggever voor de Gelderlander.

Lees ook meer in mijn vorige boek: ‘Dit land kan zoveel beter’.